ความรัก.....ถ้ารู้สึกเหมือนกันทั้งสองฝ่าย

มันก็ถือว่าเป็นความโชคดีของคนคู่นั้น

แต่ถ้าไม่ล่ะ.....ก็คงจะเกิดคำถามคำถามหนึ่ง

ซึ่งฉันเองก็เพิ่งจะเจอมากับตัวเอง

เพื่อนถามฉันว่า...

"จะเลือกใครระหว่าง คนที่เรารักกับคนที่รักเรา"

เพื่อนคนหนึ่งตอบว่า...

"เลือกคนที่รักเราดีกว่า อย่างน้อยเค้ารักเรา เค้าคงไม่ทำร้ายเรา

และเราอาจจะใจอ่อนรักเค้าเข้าสักวัน"

เพื่อนอีกคนหนึ่งตอบว่า...

"เลือกคนที่เรารักดีกว่า....เหตุผลก็...ก็เรารักอ่ะ"

((เหตุผลสั้น ๆ ง่าย ๆ ดีแท้)

ส่วนฉัน.....ก็คิดไม่เหมือนเพื่อน (อีกแล้ว)

ฉันบอกว่า...

" ถ้าเรายัง มี สิ ท ธิ์ ที่ จ ะ เ ลื อ ก

เราเลือกคนที่เรารักและรักเราในเวลาเดียวกันไม่ดีกว่าหรอ

ไม่เห็นต้องฝืนใจทำในสิ่งที่หัวใจไม่ได้ต้องการ

การฝืนอยู่กับสิ่งที่เราไม่เต็มใจ....มันทรมานนะ

ไม่เรา...ก็เค้า....ที่ต้องเจ็บกับการตัดสินใจที่คลุมเครือ"

ถ้าเวลานี้...เรายังไม่พบคนที่จะมาใช้คำว่า .... " ค น รั ก กั น "

เราก็อย่าเพิ่งเลือกใคร เพียงเพราะความเหงา...เพียงเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว

ให้โอกาส..ให้เวลา...ได้เรียนรู้กันดูก่อน

ไม่แน่นะ...

คนที่เค้ารักเรา....เราอาจจะรักเค้า

หรือคนที่เรารักเค้า....เค้าก็อาจจะรักเราขึ้นมาก็ได้

และถึงเวลานั้น......ก็จะเป็น ... " ค น รั ก กั น "

เรารักเค้าและเค้าก็รักเรา.....^^









ถาม :: Superbaker

ล.ป. นึกว่าจะไม่หายงอนซะอีก*

ตอนเด็ก ๆ เคยเล่นอะไรกันบ้าง

แม่ค้า ?

ครอบครัว พ่อ แม่ ลูก?

คุณหมอ ตำรวจ ....?

หรือเจ้าหญิง....เจ้าชาย ?

ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเล่นกับพี่ ๆ ... และเพราะฉันเป็นน้องเล็กในตอนนั้น

ฉันก็เลยได้เป็นเจ้าหญิง และได้เป็นเกือบจะทุกเรื่องด้วยนะ

ไม่ว่าจะเป็นสโนไวท์....ซิลเดอเรลลา...แม้แต่..เซเลอร์มูน.....อิอิ

และหน้าที่ของเจ้าหญิงก็คือ นั่งเล่นอยู่ในวัง

และบอกเจ้าชายว่า "เจ้าหญิงจะทำอาหารไว้รอนะคะ"

และเจ้าชายก็ออกไปปราบปิศาสที่นอกวัง

(....อย่างกะเจ้าชายปราบปิศาสเป็นอาชีพ...เช้าไป..เย็นกลับมาทานข้าว -_-")







ส่วนเจ้าหญิงก็ทำกับข้าวไว้รอ และเล่นอยู่ในสวนดอกไม้

เป็นอะไรที่ไม่เอาเปรียบเจ้าชายเลย อิอิ

แต่เมื่อเราเติบโต....การเล่นกันแบบนั้นก็หายไป

ไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงองค์น้อย ๆ ที่รอคอยเจ้าชายอยู่ในวัง

ทุกอย่างที่เคยเป็น....มันก็เป็นจินตนาการของเด็ก ๆ

ตอนนี้นิทานที่เคยได้เล่น.....จบลง

ทุกอย่างบอกว่า......ถึงจะเป็นเจ้าหญิงก็ต้องปราบปิศาสให้ได้เช่นกัน

โลกภายนอกที่ต้องเจอ ไม่ได้สวยงาม........ไม่ใช่เรื่องง่าย

และเจ้าชายอาจจะไม่กลับมา.....อีกเลย

เจ้าหญิงเจ้าชาย :: Giant




Do you remember me ? Do you remember our story?
Its about a prince and a princess.
Think about you and me. When were reading the fairy tales.
Everytime we laugh and shout aloud.
But today when youre far away from me
The books have to be closed,


I m i s s y o u s o m u c h



I dont know that when I will to see you again.
I will wait for you until we meet again.
Do you know someone do want to see your face.
Do you know that I just want to see your face.
Dont forget the tales we love to talk about.
Dont forget the tales we always talk about.















ล.ป. แต่ถึงยังไง....ก็ยังจำขึ้นใจว่าใครเป็นเจ้าชายสำหรับฉัน ^^=

อ่านนังสือที่ตึกเพียรอีก 1 คืน

เพราะเป็นคืนวันศุกร์ ก็เลยตกลงกันว่าจะอ่านกันจนดึก

เพิ่งซดกาแฟไปตอน 2 ทุ่มกว่าๆ ... ออกฤทธิ์จนตอนนี้ ตี 1 แล้ว

ยังไม่ง่วงหรอกนะ แต่เบลอ ๆ แฮะ -_-"

ก็เลยพักอัพบลอกก่อนละกัน....




ภาพจาก google
แต่ภาพนี้คล้ายกับถนนที่ฉันกำลังนั่งมองในตอนนี้เลย






นั่งติดริมหน้าต่าง มองออกไปเห็นแต่ถนนที่ว่างเปล่า

แอบแง้มบานกระจกนิดหน่อย ให้ลมเย็น ๆ พัดผ่านเข้ามา

.....สบายดีจัง ^^

ชอบเวลาที่ลมพัดเบา ๆ แล้วผมม้าปลิวนิดๆ

รู้สึกเหมือนเป็นตัวการ์ตูนเจ้าหญิงน้อย ๆ (เอ่อ..แบบว่า คิดไปเองอีกละ เอิ้กก)

นอกจากตำราเรียน ก็มีหนังสือที่เช่ามาอีก 2-3 เล่ม

1 ในนั้นมีหนังสือ Life on the road ของ ว.แหวน

ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย วางมันคว่ำหน้าลง....เห็นข้อความที่ปกหลัง

"ชีวิต ยังต้องเดินอีกไกล ใส่รองเท้าซะ!"

เอ่อ....สายตาดันไปมอง เท่ากับฉันต้องบอกตัวเองด้วยสินะว่า
















"อ่านต่อได้แล้วโว้ยยยยยยยยยย -_-"

อย่าบอกให้ใครรู้ :: Turn on